ثواب الاعمال-ترجمه حسن زاده *** پاداش روزه ماه رجب *** ص : 133

[225] 4- ... پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: هان! به راستى، رجب ماه اصمّ خداست و آن ماهى بزرگ و گرانمايه است و همانا از آن رو به «اصمّ» ناميده شده كه هيچ ماهى در پيشگاه خدا ارجمندتر و فضيلت‏مندتر از اين ماه نيست و اهل جاهليّت عرب در روزگار جاهليّت آن را بزرگ مى‏داشتند؛ پس چون اسلام در رسيد، بر آن جز بزرگى و فضيلت نيفزود. هان! به راستى، رجب ماه خدا و شعبان ماه من و رمضان ماه امّت من است. هان!

هر كه يك روز از ماه رجب را باورمندانه و حسابگرانه روزه بدارد، شايسته خشنودى بزرگ خداوند گردد و روزه او در اين روز آتش خشم خدا را فرو نشاند و درى از درهاى دوزخ بر او بسته شود و اگر زمين لبريز از طلا گردد، برتر از روزه او نشود و چون روزه‏اش پاكدلانه براى خدا باشد، پاداش آن را چيزى از دنيا جز حسنات كامل نگرداند و آنگاه كه شب فرا آيد، ده خواسته برآورده شده از آن اوست؛ اگر از سراى زود گذر دنيا چيزى خواهد، خدايش ببخشايد و چون درخواستى نكند؛ خداوند برترين نيكى را كه ياران و دوستداران و برگزيدگان خداوند خواهند براى او بيندوزد؛

هر كه دو روز از ماه رجب را روزه بدارد، هيچ توصيف‏گرى از آسمانيان و زمينيان نتوانند كه بزرگى او در پيشگاه خدا را به وصف آورند و او را پاداشى همانند پاداش ده راستگو كه در طول زندگى خويش هر چند طولانى بوده است دروغى نگفته‏اند باشد و همچو آنان در روز رستاخيز شفاعت كند و در زمره ايشان محشور شود تا به بهشت در آيد و از دوستان ايشان باشد؛

هر كه سه روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند ميان او و آتش، گودال يا پرده‏اى به درازاى مسافت هفتاد سال نهد و خداى گرامى و بزرگ هنگام افطار نمودن او فرمايد: بى‏ترديد حقّ تو بر من واجب شد و مهر و ولايت من بر تو واجب گرديد. اى فرشتگان! شمايان را گواه مى‏گيرم كه به راستى، من گناهان پيشين و پسين او را بخشيدم؛

هر كه چهار روز از ماه رجب را روزه بدارد، از همه بلاها امان يابد، از ديوانگى و جذام و پيسى و فتنه دجّال و عذاب گور آسودگى يابد و پاداشى همانند پاداش خردمندان توبه‏گر باز گشته، براى او نوشته شود و در ميان گروه نخستين عبادت پيشگان نامه كردارش به دست راستش داده شود؛

هر كه پنج روز از ماه رجب را روزه بدارد، بر خداست كه روز رستاخيز او را شادمان سازد و او را در روز رستاخيز در حالى برانگيزد كه رخسارش همچون ماه شب چهارده است و به تعداد انبوهى از شن‏ها براى او پاداش و حسنه باشد و بدون حسابرسى به بهشت در آيد و گفته آيد كه هر چه از پروردگارت مى‏خواهى آرزو كن؛

هر كه شش روز از ماه رجب را روزه بدارد، در حالى از گورش برآيد كه نورى سپيدتر از نور خورشيد در رخسارش بدرخشد و جز اين، نورى ديگر به او داده شود كه بر همگان در روز رستاخيز نور رساند و در روز رستاخيز در زمره امان يافتگان برانگيخته شود تا آنگاه كه بدون حسابرسى از پل صراط بگذرد و از [كيفر] آزار رسانى به پدر و مادر و گسستن پيوند خويشاوندان امان يابد؛

 هر كه هفت روز از ماه رجب را روزه بدارد، پس همانا درهاى دوزخ كه هفت در است خداوند در برابر هر يك روز روزه‏دارى، يكى از درها را از او به زنجير كشد و ببندد و پيكرش را بر آتش حرام سازد؛

هر كه هشت روز از ماه رجب را روزه بدارد، پس همانا بهشت را كه هشت در است، خداوند در برابر هر يك روز روزه‏دارى درى را بر او باز گشايد و به او فرمايد: از هر در بهشت كه خواهى به درون آى؛

هر كه نه روز از ماه رجب را روزه بدارد، از گورش برآيد در حالى كه «لا إله إلّا اللَّه» را ندا در دهد و جز به بهشت رو نكند و از گورش در حالى برآيد كه در رخسارش نورى باشد كه براى همگان بدرخشد تا آنجا كه گويند: به راستى كه او پيامبرى برگزيده است. و همانا كمترين چيزى كه به او ارزانى شود اين است كه بدون حسابرسى به بهشت درآيد؛

هر كه ده روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند دو بال سبز آراسته به مرواريد و ياقوت بر او نهد كه همانند نور گذرنده از پل صراط به سوى بهشت پرواز كند و خداوند گناهانش را به حسنات برگرداند و در زمره مقرّبين عدالت‏گر خدا نوشته شود و گويى كه صد سال (و در برخى نسخه‏ها هزار سال) شكيبا و پايدار و حسابگرانه خدا را عبادت نموده است؛

 هر كه يازده روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند در روز رستاخيز هيچ بنده‏اى را برتر از او ندارد جز آن كس كه همانند او و يا فزون‏تر از او روزه داشته است؛

هر كه دوازده روز از ماه رجب را روزه بدارد، در روز رستاخيز دو جامه سبز از «سندس» و «استبرق» بر او بپوشانند و آن دو را بيارايند و اگر يكى از آن دو جامه را به دنيا آورند، ميان شرق و غرب را پرتو افشاند و دنيا خوشبوتر از مشك گردد؛

هر كه سيزده روز از ماه رجب را روزه بدارد، در روز رستاخيز سفره (ميز غذاخورى) از ياقوت سبز در سايه عرش الهى‏ براى او نهاده شود كه پايه‏هاى آن (ميز غذاخورى) از مرواريد است و هفتاد بار از دنيا بزرگ‏تر است و بر آن ظرفهايى قرار داده‏اند كه از ياقوت و مرواريد است كه در هر ظرف هفتاد هزار رنگ از خوراك نهاده شده كه هيچ رنگى به رنگ ديگر نماند و هيچ بويى به بوى ديگر همانند نباشد و او از خوراك‏ها بخورد در حالى كه مردم در سختى فراوان و اندوهى بزرگ به سر مى‏برند؛ (1)

هر كه چهارده روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند پاداشى از كاخ‏هاى بهشت كه از مرواريد و ياقوت بنا شده به او ارزانى فرمايد كه چشمى آن را نديده و گوشى آن را نشنيده و بر ذهن بشرى راه نيافته است؛

هر كه پانزده روز از ماه رجب را روزه بدارد، در روز رستاخيز در جايگاه امان يافتگان ايستد و هيچ فرشته و فرستاده و پيامبرى بر او نگذرد جز آنكه آنان گويند: خوشا بر تو! تو امان يافته، تقرّب يافته، ارجمند، رشك يافته، شادمان و سكنى‏گزين در بهشت هستى،

هر كه شانزده روز از ماه رجب را روزه بدارد، از نخستين كسانى است كه بر پيكرهايى فروغين سوار شود و در گستره بهشت به سوى «سراى رحمان» پرواز گيرد؛

هر كه هفده روز از ماه رجب را روزه بدارد، در روز رستاخيز براى او بر روى پل صراط هفتاد هزار چراغ فروزان نهند تا با روشنايى چراغ‏ها به سوى بهشت ره سپارد و فرشتگان با خوشامدگويى و درود در پى‏اش آيند؛

هر كه هيجده روز از ماه رجب را روزه بدارد، در بهشت پايدار، با حضرت ابراهيم عليه السّلام در عمارت گنبدى‏اش بر روى تخت‏هايى از مرواريد و ياقوت همنشين شود؛

هر كه نوزده روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند براى او در بهشت جاودان كاخى از مرواريد رخشان در مقابل كاخ حضرت آدم و ابراهيم عليهما السّلام بنا نهد و او بر آن دو پيامبر سلام دهد و آنان براى بزرگداشت او و براى به جا آوردن حقّش، بر او سلام دهند و براى هر روزى كه روزه گرفته همانند هزار سال روزه‏دارى بر او نويسند؛

 هر كه بيست روز از ماه رجب را روزه بدارد، پس گويى بيست هزار سال خدا را عبادت نموده است؛ (2)

هر كه بيست و يك روز از ماه رجب را روزه بدارد، در روز رستاخيز شفاعت او در باره خطاكاران و گناهكارانى همانند انبوهى طايفه «ربيعه» و «مضر» پذيرفته آيد؛

هر كه بيست و دو روز از ماه رجب را روزه بدارد، نداگرى از آسمان ندا سر دهد: اى دوست خدا! مژده باد تو را به ارجمندى بزرگ و دوستى با پيامبران و راستگويان و شهيدان و درستكاران كه خدا بر آنان نعمت ارزانى داشته است؛ و چه نيكو دوستانى هستند!،

هر كه بيست و سه روز از ماه رجب را روزه بدارد، از آسمان ندايى برخيزد كه اى بنده خدا! خوشا بر تو! كردارى اندك را بر پا داشتى و نعمتى بسيار به دست آوردى؛ خوشا بر تو در آن هنگام كه پرده از پيش روى تو به كنارى رود و به‏ پاداش بزرگ پروردگار بخشنده خويش دست يابى و در «دار السّلام» همسايه حضرت ابراهيم خليل عليه السّلام گردى؛ (1)

هر كه بيست و چهار روز از ماه رجب را روزه بدارد، فرشته مرگ با چهره‏اى جوان و با جامه ديباى سبز رنگى بر تن و بر اسبى از اسبان بهشت سوار و به دستش حريرى آكنده از مشك ناب و بر ديگر دستش جام زرّينى لبريز از شراب بهشتى بر او فرود آيد و او را هنگام جان‏سپارى از آن شراب نوشاند و دشوارى‏هاى مرگ را بر او آسان كند و پس آنگاه جانش را در آن حرير نهد كه بويى از آن آكند كه به مشام اهل آسمان‏هاى هفتگانه برسد و در گورش سيراب ماند و از گورش سيراب برآيد تا آنگاه كه به حوض پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله در آيد؛

هر كه بيست و پنج روز از ماه رجب را روزه بدارد، پس به راستى كه چون از گورش برآيد هفتاد هزار فرشته را ديدار كند كه به دست هر يك از آنان بيرقى از مرواريد و ياقوت باشد و همراه خويش زيور آلات و لباس‏هايى زيبا دارند و گويند: اى دوست خدا! به سوى پروردگارت شتاب گير، پس او از نخستين آدميانى است كه همراه مقرّبانى كه خدا از آنان خشنود است و آنان نيز از خدا خرسندند به بهشت پايدار درآيد و اين نيكبختى بزرگى است؛

هر كه بيست و شش روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند براى او در سايه عرش خويش صد كاخ از مرواريد و ياقوت بنا نهد كه بر چكاد و فراز هر كاخى خيمه‏اى سرخ از حرير بهشتى است كه او در آنها با فراخ روزى، سكنى گزيند در حالى كه مردمان در حسابرسى به سر مى‏برند؛

هر كه بيست و هفت روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند گورش را به مسافرت چهار صد سال فراخ گرداند و تمام اين گور را لبريز از مشك و عنبر كند؛ (2)

هر كه بيست و هشت روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداى گرامى و بزرگ ميان او و آتش دوزخ نه گودال نهد كه پهناى هر گودال به اندازه ميانه آسمان و زمين كه پانصد سال است باشد؛

هر كه بيست و نه روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند او را مى‏بخشد هر چند داروغه زمامدار ستم‏پيشه باشد و يا زنى باشد كه هفتاد بار عمل زشت را مرتكب شده است، پس از آنكه از اين روزه‏دارى خداى گرامى و بزرگ و رهايى از دوزخ را قصد كرده باشد، خداوند او را ببخشايد؛

هر كه سى روز از ماه رجب را روزه بدارد، نداگرى از آسمان ندا برآورد كه اى بنده خدا! هان! گناهانى كه پيش از اين بر تو رخ داده بخشيده شد. در فرصت بازمانده كردارت را از سر گير و خداوند گرامى و بزرگ در هر بهشتى به او چهل هزار شهر زرّين ارزانى فرمايد كه در هر شهرى چهل هزار كاخ و در هر كاخى چهل هزار هزار (چهل ميليون) خانه و در هر خانه چهل هزار هزار سفره زرّين و در هر سفره‏اى چهل هزار هزار كاسه و در هر كاسه چهل هزار هزار خوراك‏ رنگين باشد كه هر خوراك و نوشيدنى را رنگى جداگانه است و در هر خانه چهل هزار هزار تخت زرّين باشد كه در ازاى هر تخت هزار ذراع در هزار ذراع است و بر هر تختى دخترى حورى است كه هر يك را سيصد هزار زلف بر رو افتاده درخشان باشد كه هر زلف را هزار هزار (يك ميليون) دختر خدمتكار خردسال بر دوش برند و آنها را از مشك و عنبر آكنده سازند تا روزه‏دار ماه رجب به پيش او رود؛ اين از آن كسى است كه همه ماه رجب را روزه داشته است.

به آن حضرت عرض شد اى پيامبر خدا! اگر كسى به سبب ناتوانى يا بيمارى و يا زنى به آن سبب كه پاك نباشد، از روزه ماه رجب باز ماند چه كند تا به آنچه كه بازگو نمودى دست يابد؟

آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: براى هر روز قرص نانى صدقه بدهد.

سوگند به آن كس كه جانم به دست اوست، به راستى كه اگر هر روز اين صدقه را پرداخت كند، به آنچه كه باز گفتم و فزون‏تر از آن دست يابد و بى‏گمان، اگر همه آفريدگان از آسمانيان و زمينيان گرد هم آيند تا پاداش اين كار را اندازه گيرند، به يك دهم از فضيلت‏ها و درجه‏هايى كه در بهشت از آن ايشان مى‏گردد نمى‏رسند.

عرض شد: اى پيامبر خدا، اگر كسى توان پرداخت اين صدقه را نداشت چه كند تا به آنچه كه بازگو نمودى دست يابد؟ آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: با اين ذكر در هر روز صد بار خدا را تسبيح گويد تا سى روز به پايان رسد:

«سبحان الإله الجليل، سبحان من لا ينبغي التّسبيح الّا له، سبحان الاعزّ الاكرم، سبحان من لبس العزّ و هو له اهل»

التماس دعا