| تبليغات | X |
«هو الرّحيم»
ما که در زمان غیبت یوسف زهرا (عج) زندگی میکنیم و ادّعای دوستی حضرت رو داریم، آیا واقعاً امام زمان (عج) رو دوست داریم!؟ آیا دوستی و توسّلهای ما به خاطر دوستداشتن خودمون و حل مشکلات خودمونه!؟.... 
از دو راه میشه جواب این سؤال رو فهمید!
راه اول: وقتی دوستمون بهمون میگه «هیچ وقت فراموشت نمیکنم» چه حس و حالی بهمون دست میده؟ خیلی خوشحال میشیم نه!؟
ولی وقتی امام زمانمون (عج) میفرمایند: «ما در کارهای شما کوتاهی نمیکنیم و هرگز شما را فراموش نمیکنیم(1)» ، چه حسی بهمون دست میده؟ چه اتفاقی در ما رخ میده؟ اصلا یه سوال دیگه! ما چقدر به یاد ایشون هستیم؟؟؟؟
راه دوم: دغدغۀ فکری ما در زندگی جلب رضایت امام رمان (عج) است یا...؟؟ آیا فقط به فکر زندگی و مد و چشموهمچشمی و کار و درس و... هستیم؟
آیا اصلاً فکر میکنیم که حرفها و کارها و نوع و نحوۀ زندگیمون، مورد رضایت امام عصر (عج) هست یا نه!؟
اگه تا حالا نتونستیم اینطوری باشیم. باید بسمالله بگیم و شروع کنیم....
اصلاً آقا چه انتظاری از ما دارن؟ وظیفۀ ما در قبال این انتظار چیه!؟
اگه بتونیم به این سؤالها جواب بدیم مشخص میشه که این محبت در وجود ما، واقعیه؟ یا تصنّعی؟
خدایا ! ما را بر اداء حقوق حضرتش، و بر جهاد و کوشش درگاهش، و بر دوری از عصیان و نافرمانیاش یاری فرما... (2)
منابع: برگرفته از مجلۀ شمارۀ دهم امان:
1- احتجاج طبرسی، ج2، ص497
2- دعای ندبه
التماس دعا
«اللهم عجل لوليک الفرج»
