یک به یک برگ‌های تقویم رومیزی‌مان را کندیم و بالاخره آخرین برگش را هم به باد دیروزها سپردیم!

آقا...

چه دیروزهایی که در فراقت سپری کردیم.... دنیامان مثل همیشه بوی ظلم و بیداد میداد... شب‌هایمان خواب سنگین و روزهایمان تکراری‌تر از گذشته، با خبرهای ناگوار و دلخراش.....

حسابی خو کرده‌ایم هر روز شاهد مرگ ده‌ها نفر در کشورهای مختلف باشیم. دیگر عادت کرده‌ایم جمع کردن کشته‌ها و زخمی‌ها را از شبکه‌های مختلف تلویزیون تماشا کنیم؛ عادت کرده‌ایم عکس گرسنگان و یتیمان را در کوچه‌ها و خیابان‌ها به تماشا بنشینیم؛ خو کرده‌ایم به اشک مادران و خواهران داغ‌دیده؛ دیگر برایمان عادی است که جوان‌ها در کوچه‌ها و خیابان‌ها غافل از نام زیبایت ویراژ ‌دهند و طوری زندگی می‌کنند که گویا هرگز نمی‌میرند.......

آقای من...

چه ساده‌ایم که به سیاست‌ها و کنفرانس‌ها و مجالس و کنگره‌های رنگارنگ دل‌خوش کرده‌ایم و خیااااال می‌کنیم بدون حضور تو می‌توانیم صلح جهانی را برقرار کنیم. گمان کردیم با جهانی شدن و تصویب دموکراسی‌ها! می‌توانیم جای خالی حضور حجّت خدا را بر روی زمین پر کنیم.....................

مولای مهربانم، غربت و غیبتت چه غم سنگینی است...........

غم سنگینی که در در لحظۀ تحویل سال به گذشته سپاردمش و از خدا خواستم تا ظهورت را نزدیک گرداند و ما را مهیّای ظهورت....

به خدایم گفتم که دیگر نمیخواهم امروزی را بدون شما بگذرانم....

یا بقیة الله.............

خودت برای ظهورت دعا کن.............

با همۀ بدی‌ها و ظلم‌ها و جورها، می‌دانم که بهار نشانه‌ای‌ست از برای آمدن شما!

آن همه ناز و تنعّم که خزان می‌فرمود!       عاقبت در قدم باد بــــــهار آخر شد!

زمینی که خشکیده و بی‌جان و بی‌رمق است، روح دَرش دمیده می‌شود و دوباره با تمام شکوه و شادابیش، زنده خواهد شد. در خشک‌ترین و مُرده‌ترین و سردترین بستر است که سبزی و طراوت و بهار خواهد رویید.

و این درس بهار است!

و ما خوب می‌دانیم و خواستار تحوّلیم و شمایید حقیقت بهار و تحوّل.............

گل نرگسم... از همۀ دیروزهای بی‌شما خسته‌ایم. ..

آیا خستگی ما را هم، در این مجال عمر پایانی هست؟؟؟؟............. 

من گـــــــــل آفـــتاب‌گردانم   ***  ز رُخت روي برنــگردانم
غير سيــماي آسـماني تو    ***   قبــــله ديگري نمي‌دانم
دست بر آسمان و پا در خاك  ***پاي كوبانم و سرافشانم
اي تو آغاز و اي تو انجامم  ***  اي تو پيــدا و اي تو پنهانم
جز تو ياري دگر نمي‌خواهم *** جز تو نامي دگر نمي‌خوانم
گر نبينم تو را نمي‌رويم   ***   گر نبيني مــــرا نمي‌مانم
عطش من گواه آتش توست  ***  جرعه آتشي بنوشانم
ميهمان سراي هر كه شوم  ***  به سرا پرده تو مهمانم
تو گل و دشت و نور و باراني *** من گل دشت نور بارانم

غلامعلي حدادعادل