«بسم الله الکريم»

او كسى است كه پيامبرش را با هدايت و دين درست، فرستاد تا آن را بر هر چه دين است، پيروز گرداند؛ هر چند مشركان خوش نداشته باشند! (سورۀ توبه)

ما دیر رسیدیم!

اما دست خودمان نبود! ما چگونه مي توانستيم زودتر بياييم در حاليکه بليط تقديرمان براي هزار و چهارصد سال بعد، تاريخ خورده بود.

آن زمان که پيامبر اکرم (ص)در خطۀ غدير خم دست اميرالمؤمنين را بلند کرد وفرمود:

«من کنت مولاه فهذا علي مولاه»

چقدر ما در عدم، خون دل خورديم و حسرت کشيديم و آرزو کرديم که کاش در کناره آن برکۀ مقدس مي‌بوديم  و  دستهاي کوچکمان را نه بر دستهاي مردانۀ علي(ع)، که بر خاک پاي علي مي‌کشيديم و مي‌گفتيم :
رأي آنچه تو انديشي؛ حکم آنچه تو فرمايي و مي گفتيم :

«بابي انت و امي و نفسي و اهلي و مالي و ولدي»

و مي گفتيم ...
و خدا که اينهمه اشتياق و حسرت و حرمان را در دلهاي ما ديد، دلش نيامد که ما را بي‌ولايت بگذارد! رحمت بي‌انتهايش اجازه نداد که ما را در برهوت هستي بي‌چراغ امامت رها کند .

و خدا که اينهمه اشتياق و حسرت و حرمان را در دلهاي ما ديد، غدير را تداوم بخشيد و مقرّر کرد که پيامبر خاتم همچنان تا آخر عالم ايستاده بماند و هر زمان خورشيدي از منظومه ولايت را در دست بگيرد و اعلام کند که «هر که من مولاي او هستم از اين پس ... »

و اکنون با چشمهاي دل به روشني پيامبر را مي‌توان ديد که در کنار غدير خلقت ايستاده است و دست بقيه الله الاعظم مهدي دوست‌داشتني را در دست گرفته است و فرياد مي زند:

«اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله»

اين غدير! اين پيامبر! و اين دستهاي روشن مهدي....